Jak sporne wierzytelności wpływają na układ: dwa spisy, próg 15%, prawo głosu, ochrona dłużnika i ryzyko dalszego procesu.
Najkrócej: sporna wierzytelność może wpłynąć na wybór postępowania, pulę głosów i późniejsze wykonanie układu, ale samo zakwestionowanie roszczenia nie powoduje, że dług znika. Dobrze przygotowana Restrukturyzacja firmy wymaga oddzielenia części bezspornej od spornej, prawidłowego sporządzenia obu spisów, policzenia ustawowego progu 15% oraz sprawdzenia wyniku głosowania z udziałem spornego wierzyciela i bez niego. Równolegle dłużnik powinien zabezpieczyć spójne stanowisko i dowody na wypadek dalszego procesu.
Sporna pozycja nie powinna pozostać w ogólnym saldzie. Trzeba ustalić jej podstawę, kwotę, wpływ na próg 15% i możliwy ciężar głosu.
Uwaga: opis uwzględnia stan prawny na 14 września 2026 r. Przed podjęciem czynności w konkretnej sprawie trzeba sprawdzić aktualne brzmienie przepisów, status postępowania i obwieszczenia w KRZ.
Krótka odpowiedź: sporna wierzytelność zmienia tryb, głosy i ryzyko
Sporna wierzytelność oddziałuje na układ na trzech poziomach. Po pierwsze, jej udział w puli wierzytelności uprawniających do głosowania może przesądzić, czy dostępne jest postępowanie o zatwierdzenie układu albo przyspieszone postępowanie układowe. Po drugie, dopuszczenie wierzyciela do głosu i kwota przyjęta do jego obliczenia mogą zmienić większość osobową, kapitałową albo wynik w konkretnej grupie. Po trzecie, nierozstrzygnięty spór pozostaje ryzykiem finansowym także po zatwierdzeniu układu.
Nie wystarczy więc utworzyć w arkuszu kolumny „sporne”. Dla każdej pozycji trzeba odpowiedzieć:
- czy dłużnik kwestionuje całe roszczenie, czy tylko jego część;
- na czym konkretnie opiera zarzut i jakie dokumenty go potwierdzają;
- czy wierzytelność należy do puli uprawniającej do głosowania;
- jak zmieni się wynik, jeśli wierzyciel zostanie dopuszczony do głosu;
- czy układ pozostanie wykonalny po późniejszym stwierdzeniu roszczenia.
Najważniejsze rozróżnienie brzmi: status roszczenia w postępowaniu restrukturyzacyjnym nie przesądza ostatecznie o jego istnieniu. Umieszczenie pozycji w spisie wierzytelności spornych nie oznacza wygranej dłużnika, a brak pozycji w zwykłym spisie nie musi zamykać wierzycielowi drogi do dochodzenia należności.
Wniosek decyzyjny: przed wyborem trybu ustal osobno część bezsporną, część sporną, sumę wierzytelności uprawniających do głosowania oraz potencjalną kwotę głosu spornego wierzyciela.
Kiedy wierzytelność jest naprawdę sporna
Wierzytelność sporna powinna być skonkretyzowana co do zakresu świadczenia dłużnika i podstawy faktycznej. Musi być wiadomo, kto czego żąda, w jakiej kwocie i z jakiego zdarzenia wywodzi roszczenie. Spór może dotyczyć całej należności albo tylko jej części. Dłużnik może na przykład uznawać wynagrodzenie podstawowe, ale kwestionować karę umowną, odsetki, rozliczenie dodatkowych prac albo część faktury za niepotwierdzony zakres świadczenia.
Nie każda sporna pozycja musi być już przedmiotem procesu. Znaczenie mogą mieć wezwania do zapłaty, korespondencja reklamacyjna, oświadczenie o potrąceniu, zawezwanie do próby ugodowej, pozew albo postępowanie przed sądem polubownym. Dokumenty powinny jednak pokazywać, że spór ma rzeczywistą podstawę i nie został wykreowany dopiero po to, aby zmienić wybór procedury lub wynik głosowania.
Sama trudność z zapłatą nie jest sporem. Jeżeli firma potwierdziła saldo, nie kwestionuje dostawy ani kwoty i prosi jedynie o dodatkowy czas, wierzytelność pozostaje co do zasady bezsporna. Także wierzytelność stwierdzona prawomocnym orzeczeniem wymaga szczególnej ostrożności: zarzuty wobec jej ujęcia w spisie mogą opierać się na zdarzeniach powstałych po zamknięciu rozprawy, takich jak późniejsza zapłata albo potrącenie, a nie na ponownym przedstawieniu przegranej sprawy.
| Sytuacja | Wstępna kwalifikacja | Co trzeba sprawdzić |
|---|---|---|
| Firma uznaje fakturę, ale nie ma środków | Co do zasady wierzytelność bezsporna | Potwierdzenia salda, korespondencję i wcześniejsze zarzuty |
| Spór dotyczy tylko kary umownej | Sporna może być kara, a nie cała należność z kontraktu | Umowę, przesłanki naliczenia kary, wezwania i uznaną część wynagrodzenia |
| Dłużnik powołuje się na potrącenie | Możliwy spór co do wysokości roszczenia albo skuteczności potrącenia | Istnienie i wymagalność wierzytelności wzajemnej, oświadczenie oraz dowód doręczenia |
| Kontrahent żąda zapłaty za kwestionowany zakres prac | Roszczenie może być sporne w całości albo części | Protokół odbioru, zamówienie, aneksy, reklamacje i rozliczenie prac |
Czerwona flaga: jeżeli pierwszy ślad kwestionowania roszczenia pojawia się dopiero przy liczeniu progu 15%, a wcześniejsze wiadomości lub potwierdzenia salda wskazują na uznanie długu, kwalifikacja wymaga szczególnej ostrożności. Taktyczne oznaczenie wierzytelności jako spornej może podważyć wiarygodność spisów i układu.
Spis wierzytelności i spis wierzytelności spornych: dwa różne dokumenty
Zanim powstanie spis, trzeba ustalić, którzy wierzyciele są objęci układem i w jakim zakresie. Spis wierzytelności pokazuje następnie pozycję wierzyciela w postępowaniu, w tym sumę wierzytelności i sumę przyjmowaną do obliczenia głosu. Obejmuje również informacje o zabezpieczeniach, warunkowym charakterze roszczenia oraz innych okolicznościach wpływających na uprawnienia wierzyciela. Jeżeli propozycje przewidują grupy, spis powinien odzwierciedlać podział na kategorie interesu.
Spis wierzytelności spornych wyodrębnia roszczenia kwestionowane. Nie może ograniczać się do etykiety „sporne”: trzeba zwięźle wskazać podstawę sporu, a odpowiednie dane wymagane dla zwykłego spisu zamieścić również tutaj. Dzięki temu można ocenić, jaka kwota pozostaje niepewna i co może zmienić w postępowaniu.
Oba spisy sporządza nadzorca albo zarządca na podstawie ksiąg rachunkowych, innych dokumentów dłużnika, wpisów w księgach wieczystych i rejestrach. Nie oznacza to biernej roli zarządu. Do spisu wierzytelności załącza się oświadczenie dłużnika o uznaniu albo odmowie uznania wierzytelności, więc jakość i spójność danych przekazanych przez firmę bezpośrednio wpływa na treść dokumentów.
| Element | Spis wierzytelności | Spis wierzytelności spornych |
|---|---|---|
| Główna funkcja | Ustala pozycję wierzyciela i sumę uczestnictwa w postępowaniu | Oddziela roszczenia kwestionowane i pokazuje skalę niepewności |
| Stanowisko dłużnika | Dołącza się oświadczenie o uznaniu albo odmowie uznania | Odmowa uznania powinna odpowiadać rzeczywistemu zakresowi sporu |
| Podstawa | Wskazuje się stan faktyczny i dokumenty dotyczące wierzytelności | Dodatkowo zwięźle opisuje się podstawę sporu |
| Wpływ na głosowanie | Suma ujęta w zatwierdzonym spisie jest podstawowym punktem odniesienia dla głosu | Sam wpis nie daje automatycznie prawa głosu; możliwe jest odrębne dopuszczenie na zgromadzeniu wierzycieli |
| Skutek dla roszczenia | Spis nie zastępuje w każdej sytuacji ostatecznego rozstrzygnięcia sporu | Wpis nie powoduje, że wierzytelność znika albo zostaje prawomocnie oddalona |
Praktyczna karta sporu: dla każdej kwestionowanej pozycji zapisz wierzyciela, podstawę roszczenia, kwotę żądaną, część uznaną, część sporną, przyczynę sporu, dokumenty, etap postępowania, zabezpieczenie oraz potencjalną sumę głosu. Jedna wersja danych powinna obowiązywać w księgowości, spisach i stanowisku procesowym.
Próg 15%: kiedy spór zmienia wybór postępowania
Próg 15% jest jednym z pierwszych filtrów przy wyborze procedury. Postępowanie o zatwierdzenie układu (PZU) i przyspieszone postępowanie układowe (PPU) mogą być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania. Wynik równy 15% mieści się w limicie. Postępowanie układowe jest przewidziane dla sytuacji, w której ta relacja przekracza 15%.
Właściwe działanie ma postać:
suma spornych wierzytelności uprawniających do głosowania ÷ suma wszystkich wierzytelności uprawniających do głosowania × 100%
Najczęstszy błąd polega na podzieleniu spornych faktur przez całe zadłużenie z księgowości. W liczniku i mianowniku trzeba uwzględnić wyłącznie ustawową pulę wierzytelności uprawniających do głosowania. Niektóre pozycje mogą nie być objęte układem albo nie dawać prawa głosu. Jednocześnie sporna może być tylko część roszczenia, więc do licznika nie zawsze trafia całe saldo kontrahenta.
Praktyczna interpretacja wyniku jest następująca:
- do 15% włącznie — można analizować PZU albo PPU, z uwzględnieniem pozostałych warunków danego trybu;
- powyżej 15% — PZU i PPU nie spełniają warunku dotyczącego skali wierzytelności spornych; trzeba rozważyć postępowanie układowe albo inny adekwatny tryb;
- blisko granicy — należy policzyć także wariant niekorzystny, bez zaokrąglania i bez przyjmowania najwygodniejszej kwalifikacji.
Przekroczenie limitu nie oznacza, że restrukturyzacja jest niemożliwa. Oznacza, że trzeba wybrać procedurę odpowiednią do większej skali sporu. Próba poprawienia wyniku przez pominięcie wierzyciela albo uznanie roszczenia wyłącznie na potrzeby procedury może stworzyć większe ryzyko niż wybór bardziej formalnego postępowania.
Kiedy nie opierać planu na PZU lub PPU: gdy wynik znajduje się tuż pod 15%, ale zależy od jednej dużej kary umownej, nieuzgodnionego potrącenia albo podziału faktury niepotwierdzonego dokumentami. Najpierw trzeba sprawdzić, czy racjonalna zmiana kwalifikacji nie przesunie wyniku ponad próg.
Jak sporna wierzytelność może zmienić głosowanie
W podstawowym modelu układ wymaga poparcia większości głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos i mają łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym. Jeden sporny wierzyciel może więc oddziaływać na dwa wyniki: jako kolejna osoba głosująca oraz przez wartość wierzytelności przyjętą do obliczenia jego głosu. Jeżeli wierzyciele zostali podzieleni na grupy, trzeba policzyć wpływ w odpowiedniej grupie i osobno ocenić ustawowe reguły przyjęcia układu mimo braku większości w części grup. Gdy sporne roszczenie ma wysoką wartość, trzeba przeanalizować wpływ dużego wierzyciela na głosowanie nad układem.
Samo umieszczenie roszczenia w spisie wierzytelności spornych nie daje automatycznie prawa głosu. Na sądowym zgromadzeniu wierzycieli sędzia-komisarz może jednak, na wniosek wierzyciela i po wysłuchaniu dłużnika, dopuścić wierzyciela ze sporną wierzytelnością, jeżeli roszczenie zostało uprawdopodobnione. Sędzia-komisarz oznacza wtedy sumę, według której oblicza się głos. Nie musi to być pełna kwota żądana przez wierzyciela.
Dlatego prognoza oparta wyłącznie na zwykłym spisie może być zbyt optymistyczna. Przed głosowaniem trzeba przygotować co najmniej trzy warianty. Mechanika ustalania spisów i zbierania głosów w PZU różni się przy tym od sądowego postępowania układowego, więc nie wolno automatycznie przenosić do PZU procedury dopuszczenia przez sędziego-komisarza.
| Scenariusz | Wpływ na głosowanie | Decyzja dłużnika |
|---|---|---|
| Brak dopuszczenia do głosu | Wierzyciel nie zwiększa liczby głosujących ani sumy wierzytelności głosujących | Osobno ocenić późniejsze dochodzenie roszczenia i objęcie go układem |
| Dopuszczenie z częścią roszczenia | Wierzyciel wpływa na większość osobową, a na kapitałową kwotą oznaczoną dla głosu | Przeliczyć wynik łączny i wynik grupy dla częściowej sumy |
| Dopuszczenie z pełną kwotą | Duże roszczenie może zwiększyć podstawę większości kapitałowej albo przesądzić o wyniku grupy | Sprawdzić wariant głosu za, przeciw oraz brak ważnego głosu |
| Część bezsporna i część sporna jednego wierzyciela | Części mogą mieć różny status, ale w większości osobowej nadal chodzi o jednego wierzyciela | Nie dublować głosu osobowego; osobno ustalić kwotę głosującą z każdej podstawy |
Punkt decyzyjny: jeżeli powodzenie układu zależy od niedopuszczenia jednego spornego wierzyciela, projekt jest procesowo kruchy. Sprawdź, czy propozycje uzyskają wymaganą większość także po dopuszczeniu go w racjonalnie przewidywanej kwocie.
Jak dłużnik zabezpiecza swoje stanowisko
Zabezpieczenie interesu dłużnika nie polega na wpisaniu jak największej liczby pozycji do spisu spornego. Polega na zachowaniu zgodności między oświadczeniem dłużnika, księgami, korespondencją z wierzycielem, stanowiskiem w procesie oraz danymi przekazanymi nadzorcy albo zarządcy. Niespójność może stać się argumentem, że spór jest pozorny albo że dłużnik wcześniej uznał roszczenie.
Mechanizm reakcji na spis zależy od trybu:
- w przyspieszonym postępowaniu układowym dłużnik może zgłosić zastrzeżenia co do umieszczenia wierzytelności w spisie; wierzytelność objęta zastrzeżeniem staje się sporna, a sędzia-komisarz dokonuje odpowiednich zmian w obu spisach;
- w postępowaniu układowym i sanacyjnym dłużnik lub wierzyciel może złożyć sprzeciw dotyczący umieszczenia albo pominięcia wierzytelności; termin wynosi dwa tygodnie od obwieszczenia o dacie złożenia spisów.
Dłużnik może zaskarżyć ujęcie wierzytelności, gdy spis jest niezgodny z jego wcześniejszym oświadczeniem o uznaniu albo odmowie uznania. Sprzeciw powinien wskazywać konkretną wierzytelność, żądany sposób zmiany, uzasadnienie i dowody. Ustawa ogranicza dowodzenie okoliczności uzasadniających sprzeciw do dokumentu albo opinii biegłego, a spóźnione twierdzenia i dowody mogą zostać pominięte. Pełną teczkę sporu warto więc przygotować przed złożeniem spisów, nie dopiero pod koniec terminu.
Minimum dokumentacyjne obejmuje:
- umowę, zamówienia, aneksy i warunki współpracy;
- faktury, noty, rozliczenia odsetek i zestawienia salda;
- protokoły odbioru, dokumenty dostawy, raporty wykonania i reklamacje;
- korespondencję pokazującą moment i zakres zakwestionowania roszczenia;
- oświadczenia o potrąceniu wraz z dowodem doręczenia;
- wezwania, pozwy, odpowiedzi na pozew, nakazy, wyroki i opinie biegłych;
- dokumenty zabezpieczeń i dane potrzebne do przypisania wierzyciela do grupy.
Szczególnego znaczenia nabiera skutek zatwierdzonego spisu. Po prawomocnej odmowie zatwierdzenia układu albo prawomocnym umorzeniu postępowania wyciąg z zatwierdzonego spisu może stanowić tytuł egzekucyjny przeciwko dłużnikowi. Po prawomocnym zatwierdzeniu układu wyciąg wraz z wypisem postanowienia może być tytułem egzekucyjnym na warunkach układu. Możliwość późniejszego żądania ustalenia, że wierzytelność nie istnieje albo istnieje w mniejszym zakresie, zależy między innymi od wcześniejszego złożenia sprzeciwu, jeżeli w sprawie nie zapadło już prawomocne orzeczenie.
Ryzyko procesowe: brak reakcji na nieprawidłowy spis nie jest neutralny. Po wykryciu niezgodności trzeba niezwłocznie ustalić środek właściwy dla danego trybu, termin, dokładne żądanie i kompletny materiał dowodowy. Zastrzeżenia w PPU i sprzeciw w postępowaniu układowym lub sanacyjnym nie są tym samym instrumentem.
Spór nie kończy się wraz z głosowaniem
Nieuwzględnienie wierzytelności w spisie nie stanowi przeszkody do dochodzenia jej we właściwym trybie, a prawomocne orzeczenie może później prowadzić do zmiany spisu. Z drugiej strony samo ujęcie roszczenia na potrzeby restrukturyzacji nie zawsze rozstrzyga definitywnie materialną zasadność wszystkich zarzutów.
Trzeba odróżnić dwie kwestie: czy roszczenie istnieje oraz czy — jeśli istnieje — jest objęte układem. Układ co do zasady wiąże wierzycieli, których wierzytelności są nim objęte z mocy ustawy, nawet gdy nie zostały umieszczone w spisie. Nie wiąże jednak wierzycieli nieujawnionych przez dłużnika, którzy nie byli uczestnikami postępowania. Przemilczenie znanego sporu nie daje więc bezpiecznego efektu.
Jeżeli sporna wierzytelność zostanie później prawomocnie stwierdzona, trzeba ustalić jej zakres i wykonać układ zgodnie z właściwymi propozycjami, o ile wierzytelność jest nim objęta. Firma nie powinna zakładać, że wierzyciel, który nie głosował, nigdy nie otrzyma spłaty. Ryzyko może ujawnić się dopiero podczas wykonania układu po jego zatwierdzeniu, gdy harmonogram jest już napięty.
| Wynik sporu po głosowaniu | Ryzyko dla firmy | Co uwzględnić wcześniej |
|---|---|---|
| Roszczenie oddalone | Koszt procesu i czas zarządu mimo braku obowiązku zapłaty kwoty głównej | Budżet kosztów sporu oraz odpowiedzialność za dokumenty i terminy |
| Roszczenie stwierdzone w części | Dodatkowa kwota może przypaść do rozliczenia w trakcie wykonywania układu | Rezerwę na racjonalnie przewidywaną część roszczenia i sposób przypisania do propozycji |
| Roszczenie stwierdzone w całości | Największe obciążenie płynności i możliwy konflikt o sposób wykonania układu | Ostrożny wariant cash flow, właściwe warunki układowe i bufor czasowy |
| Ugoda w toku sporu | Zmiana salda, statusu i harmonogramu może wpływać na układ oraz równe traktowanie wierzycieli | Wymagane zgody, skutki dla grup i głosów oraz źródło płatności |
Wniosek praktyczny: traktuj spór jak pozycję warunkową w planie płynności. Nie przesądzaj przegranej, lecz nie buduj wykonania układu na założeniu, że dłużnik na pewno wygra. Model powinien pokazywać skutek oddalenia roszczenia, uwzględnienia go w części i stwierdzenia w całości.
Czerwone flagi przed wyborem trybu i głosowaniem
Wierzytelności sporne są szczególnie ryzykowne, gdy informacje pozostają rozproszone między księgowością, sprzedażą, działem prawnym i zarządem. Arkusz może wskazywać pełne saldo, prawnik kwestionować tylko karę, a wcześniejsza wiadomość członka zarządu potwierdzać całą kwotę. Przed przekazaniem danych nadzorcy albo zarządcy te rozbieżności trzeba wyjaśnić.
Drugim źródłem ryzyka jest podporządkowanie kwalifikacji oczekiwanemu wynikowi. Najpierw powinien powstać uczciwy obraz wierzytelności, a dopiero później decyzja o trybie i propozycjach. Odwrotna kolejność zamienia spis w narzędzie do poprawiania większości zamiast dokumentu odzwierciedlającego stan roszczeń.
Sygnałem do zatrzymania prac są zwłaszcza:
- uznanie całej wierzytelności za sporną, chociaż zarzut dotyczy tylko części kwoty;
- przepisanie salda z ksiąg bez sprawdzenia umowy, rozliczeń i akt procesowych;
- liczenie progu 15% od całego zadłużenia firmy zamiast od puli uprawniającej do głosowania;
- założenie, że wierzyciel ze spornym roszczeniem na pewno nie wpłynie na głosowanie;
- oświadczenie sprzeczne z reklamacją, odpowiedzią na pozew albo potwierdzeniem salda;
- pominięcie znanego wierzyciela zamiast ujawnienia sporu;
- brak rezerwy na częściową albo pełną przegraną po zatwierdzeniu układu;
- rozmowy ugodowe bez sprawdzenia wpływu ugody na spis, grupę, głosy i płynność.
Decyzja: jeżeli nie da się uzgodnić jednej wersji danych dla księgowości, spisu i procesu, nie należy przechodzić do zbierania głosów. Najpierw trzeba ustalić zakres sporu, osoby odpowiedzialne i dokument rozstrzygający każdą rozbieżność.
Jak podjąć decyzję krok po kroku
Analiza powinna zaczynać się od danych źródłowych, a kończyć na decyzji o trybie i gotowości do głosowania. Ten sam zestaw wierzytelności trzeba przełożyć na status prawny, uprawnienia głosowe, ryzyko procesowe i przyszłe przepływy pieniężne.
- Ustal właściwą datę. W PZU punktem odniesienia jest dzień układowy; w pozostałych postępowaniach znaczenie ma dzień otwarcia i zasady właściwe dla danego trybu.
- Zbuduj kartę każdego wierzyciela. Rozdziel kwotę główną, odsetki, koszty, zabezpieczenia, część bezsporną i część sporną.
- Zweryfikuj podstawę sporu. Ustal, czy dotyczy istnienia roszczenia, wysokości, wymagalności, potrącenia, wykonania umowy albo innej konkretnej okoliczności.
- Zbierz dowody. Połącz księgi z umowami, fakturami, protokołami, korespondencją i aktami sądowymi.
- Uzgodnij stanowisko dłużnika. Oświadczenie składane przy spisie nie może przeczyć temu, co firma twierdzi wobec wierzyciela lub sądu.
- Przekaż dane do obu spisów. Nadzorca albo zarządca powinien otrzymać informacje pozwalające ustalić sumę uczestnictwa, sumę głosu i podstawę każdej spornej pozycji.
- Policz próg 15%. Użyj wyłącznie wierzytelności uprawniających do głosowania i nie zaokrąglaj wyniku na korzyść preferowanego trybu.
- Zasymuluj głosowanie. Policz wariant bez spornego wierzyciela, z dopuszczeniem części roszczenia i z dopuszczeniem pełnej kwoty, także w grupach.
- Dobierz tryb. Jeżeli limit jest przekroczony albo wynik zależy od niepewnej kwalifikacji, nie opieraj planu na dostępności PZU lub PPU.
- Zaplanuj reakcję procesową. Wskaż właściwe zastrzeżenia albo sprzeciw, termin, żądanie, dowody i osobę odpowiedzialną.
- Dodaj rezerwę do cash flow. Sprawdź wykonanie układu po oddaleniu roszczenia, uwzględnieniu go w części i stwierdzeniu go w całości.
Po wykonaniu tej sekwencji zarząd powinien umieć odpowiedzieć nie tylko, czy sporne wierzytelności mieszczą się w limicie, ale także czy firma wybrała właściwy tryb, czy wynik głosowania jest odporny na dopuszczenie spornego wierzyciela i czy wykonanie układu wytrzyma niekorzystne rozstrzygnięcie. Jeżeli którejś z tych odpowiedzi brakuje, spisy i propozycje nie są jeszcze gotowe.
Końcowy wniosek: sporne wierzytelności nie blokują automatycznie układu, ale nie mogą być traktowane jako pozycje „na później”. Wpływają na wybór procedury, wiarygodność spisów, prawo i wagę głosu, ochronę procesową dłużnika oraz przyszły cash flow. Decyzja powinna opierać się na udokumentowanym zakresie sporu, poprawnie policzonym progu 15% i wariantach uwzględniających także wynik niekorzystny dla firmy.